0 items
Selecteer een pagina

Het is half twee ’s nacht als ik haastig mijn fiets in de schuur zet en probeer geluidloos de trap op te rennen. Buiten adem van het harde fietsen en de opwinding probeer ik zo rustig en helder mogelijk te blijven. Ga ik dit echt doen, is het verstandig, misschien verklaren anderen mij wel voor gek… Allemaal gedachten die door me heen gaan.

Vertrouw me

Ik maak René wakker; wil je me een plezier doen en met me mee gaan zeg ik met een fluisterende stem en hap naar adem. Hij kijkt me verwart aan. Wat is er aan de hand, waar moeten we naartoe? Kom; zeg ik, doe het voor mij, vertrouw me. Ik moet iets doen, maar het is niet verstandig om alleen te gaan. Hij stapt slaapdronken uit bed, kleed zich mompelend en licht protesterend aan en gaan snel naar beneden. Ondertussen spoor ik hem aan snel in de auto te gaan zitten. Hij begrijpt er werkelijk niets van maar vertrouwt me.

De tranen schieten in mijn ogen.

In de auto leg ik uit dat ik op de fiets van mijn werk naar huis reed, het was een prachtige zomeravond en ik had heerlijk gewerkt. Even voorbij het station zie ik een man lopen met een klein kindje van ongeveer één jaar op zijn nek terwijl hij een grote koffer achter zich aan probeert mee te trekken. Het lukt hem haast niet, hij maakt een vermoeide indruk en pakt regelmatig over. Ik rij ze achterop en er schiet door mijn hoofd, zal ik stoppen en hulp aanbieden? Maar hoe dan, ik heb alleen mijn fiets en dan lopen we met zijn tweeën te klooien. Dus ik fiets hem voorbij en de tranen schieten in mijn ogen. Hoe kan ik hier nou aan voorbij gaan terwijl hij duidelijk hulp kan gebruiken? Dan neem ik een besluit en ga steeds harder fietsen, zo hard als ik kan.

Dit is wat we doen.

En nu zijn we onderweg naar die man met zijn kindje en zijn grote koffer. René kijkt me verbaasd aan ik zie de twijfel maar ook iets van verwondering in zijn ogen als hij mijn verhaal hoort. Ik parkeer de auto op de middenberm en steek over naar de man die me in eerste instantie geschrokken aankijkt. In het Engels en met handgebaren vraag ik waar hij naartoe moet, hij is onderweg naar het AZC. Terwijl we daar staan komt zijn vrouw, blijkt later, aanrijden op een te kleine kinderfiets. Ze praten even onverstaanbaar met elkaar en niet veel later zetten we de koffer achter in de auto en stappen de man en het kindje achterin. Wanneer we hem een paar minuten later afzetten wachten we op zijn vrouw en nemen afscheid. Ze zijn ontzettend blij en bedanken ons meermaals, mijn emoties vliegen alle kanten op.

Dan komen de tranen.

Zodra ik de auto weer start komen de tranen. Van blijdschap, van onbegrip. Op het moment dat ik ze achterop fietste dacht ik te zien dat het vluchtelingen waren. Het was 2017/ 2018 en de vluchtelingenstroom was een dagelijks veelbesproken onderwerp. Niet alleen op het nieuws maar overal waar je kwam. Soms sprak men over vluchtelingen alsof het niet meer over mensen ging. Hoe is het mogelijk dat we elkaar niet voor vol aan kunnen zien? Nu zitten we wat dat betreft in een soort gelijke situatie. Iedereen gooit het onderwerp racisme op en je hoort de opinies van de nieuwsberichten er doorheen klinken. Mensen, kijk eens in de spiegel. Hoe wil jij behandelt worden door anderen? Ga op deze manier om met je medemens.

Menselijk ras.

We zijn één ras; homosapiens. En dit is wat Wikipedia zegt over het menselijk ras;
De indeling van de mensheid in verschillende menselijke rassen is in de antropologie de groepering van mensen in verschillende categorieën op basis van uiterlijke en genetische kenmerken. In het verleden werd de term ook in de biologie gebruikt. Biologisch gezien bestaan er naar hedendaagse inzichten binnen de soort Homo sapiens echter geen rassen en gelden dergelijke indelingen in de wetenschap als verouderd.

IAMmozi is een merk dat mensen met elkaar wil verbinden. Ik (mozi) ben van mening dat je op een zodanige manier zaken kunt doen dat iedereen daar volwaardig voor wordt beloond. Daarom heb ik flink geïnvesteerd in het ontwerpen en realiseren van t-shirts naar mijn eigen ontwerp. Voor ieder t-shirt dat wordt verkocht, schenken wij  een t-shirt aan een kind in Malawi. Hiermee geven wij hem of haar de ervaring gezien te worden en telkens als zij dit t-shirt aandoen herhaalt dit zich. Zo wordt een t-shirt meer dan een kledingstuk, het wordt een gevoel dat je aantrekt. 

TREK OOK EEN GOED GEVOEL AAN

IAMmozi gelooft in het goede van de mens en wilt kinderen in Malawi* laten ervaren dat ze gezien worden en er toe doen, net als jij er toe doet en gezien mag worden (I AM). Door een t-shirt te kopen van IAMmozi draag je bij aan deze missie. 

(*in Malawi leven circa 1.000.000 weeskinderen)

 

De waardering van www.iammozi.com bij Webwinkel Keurmerk Klantbeoordelingen is 9.6/10 gebaseerd op 68 reviews.